Ja redka ŭspaminaju školnyja hady… Navat u razmovach z adnaklaśnikami my niejak bolš cikavimsia sučasnym žyćciom, a tyja časy zastajucca pa-za ŭvahaj. Kali ž ja pačynaju varušyć minułaje, to ŭśviedamlaju, nakolki važnyja, značnyja dla mianie padziei adbyvalisia na pačatku treciaha tysiačahodździa.
Napeŭna, ja vučyŭsia ŭ vośmaj klasie, jak da mianie ŭ ruki trapiŭsia “Dom kultury”. Z hetaj kružełki pačaŭsia moj šlach da biełaruskaści, nacyjanalnaj śviadomaści, niezaležnaści. A taksama – da łacinki. Tolki ja tady jašče navat nie zdahadvaŭsia, što teksty na N.R.M.’aŭskich kasetach i kružełkach napisanyja łacinkaj. Ale “fiška” mnie spadabalasia.
Tady ja skłaŭ abecedy łacinki – ja nazyvaŭ jaje “N.R.M.’aŭski alfabet” – i pačaŭ praktykavacca. Nieŭzabavie ŭ majich listach da stryječnaha brata, što i tak pisalisia pa-biełarusku, źjavilisia abzacy łacinkaj. A potym kirylica zusim źnikła.
Dzieści praz hod baćki nabyli madem, i hutka ja sa ździŭleńniem daviedaŭsia praŭdu. Ciapier dla mianie łacinka – heta niead’jemnaja častka biełaruskaj kultury, nacyjanalnaja kaštoŭnaść, jakuju treba viedać, šanavać i nikoli nie zabyć.

( Pad katam tekst dopisu kirylicaj )

Трымаю ў руках 7-ю кнігу васьмітомнага збору твораў Уладзімера Караткевіча. У ёй - хтобывыдумалі - "Дзікае паляваньне караля Стаха" і "Чорны замак Альшанскі". Прымружваю вочы... Здаецца, столькі часу мінула, як я ўпершыню глытаў, захлынаючыся, старонку за старонкай, а насамрэч, якіх 3 гады. Яшчэ крышачку пацягну пачатак. А пасьля абавязкова перачытаю "Каласы...".

Прапаную Вашай увазе невялікі лягічны ланцужок.

1. Уладныя колы кожнай краіны складаюць пераважна людзі сталага веку (таму што народ жадае мець дасьведчанага і абазнанага лідара, чалавека, які ўжо мае значныя дасягненьні).

2. Найбольш прагрэсіўная частка грамадства - гэта моладзь (актыўная, гнуткая, схільная да зьменаў, ідэйная і гатовая працаваць без адпачынку дзеля мэты).

3. Моладзь - будучыня кожнага народу, будучыя кіраўнікі, інтэлектуалы, творчая эліта.

4. Былая моладзь прыходзіць да ўлады, калі дасягае сталага ўзросту, і пачынае рэалізоўваць свае былыя ідэі, ажыцьцяўляць праекты, выпрацаваныя яшчэ ў маладосьці. Пры гэтым уласная неадэкватнасьць ужо не заўважаецца.

5. Такім чынам, кожная ўлада мінімум на крок (пакаленьне) адстае ад свайго народу (яго найбольш прагрэсіўнай часткі).

Так і да анархізму нядоўга дакаціцца. =))

Як файна цёмным золкім вечарам сядзець ля прачыненага вакна, дыхаць вільготным паветрам, нетаропка паліць люльку, прысёрбваючы гарачы глінтвэйн з глыбокага кубка пад гукі музыкі Janis Joplin і назіраць за сонным Менскам...

Дазвольце прапіярыць конкурс на лепшую назву для цягніка, што ўжо блізіцца да завяршэньня.

P.S. А я здагадваюся, за які варыянт прагаласуе спн. ku_palinka. =))

Люблю чытаць і пісаць радасныя пасты. Чужое шчасьце, нават калі ня маеш да яго ніякага дачыненьня, неяк натхняе, паляпшае настрой, а вось чужое гора чамусьці заўжды прымушае ўспомніць усе свае цяжкасьці і турботы...

Дык аб чым гэта я:

Збылася мая дзіцячая мара: цяпер я інжынэр-чыгуначнік!!!

Учора ў Менску зайшоў на кніжны кірмаш, што побач зь БелЭкспа. Справа ад уваходу пабачыў полацкі нумар ARCHE. Пытаюся:
- Колькі?
- Сямнаццаць.
- ...

Так і не набыў...

Выпадкова натрапіў на сьпіс дэвізаў краін сьвету.

Знайдзіце ў сьпісе дзіўную краіну Белоруссию і пачытайце яе дэвіз. =)

Як і абяцаў, выкладаю правільны адказ на пытаньне, зададзенае пазаўчора.

У 1998 годзе апазыцыя правяла спаборніцтвы снайпэраў імя Лі Харві Освальда, мяркуемага забойцы прэзыдэнта Кенэдзі. Падрабязьней пра спадара Освальда, які нават жыў некалькі год у Менску, можна пачытаць у Вікіпедыі, ды шмат яшчэ дзе.

Дзякуй усім, хто спрабаваў адказаць на пытаньне, але асобны рэспект спадарам insurhent і nicolaev, якія хутка далі правільны адказ.

І ўрэшце некалькі слоў пра шалёны, неверагодны, глыбокі крэатыў канца 90-х. Я моцна ўражаны і шкадую толькі, што на той момант мне было ўсяго 12 год, і я яшчэ не цікавіўся палітыкай (і ня мог паўдзельнічаць у спаборніцтвах %) ). Менавіта такіх смачных калярытных прыдумак не хапае апазыцыі сёньня.

На фінале ўнівэрсітэцкіх інтэлектуальных гульняў "Што? Дзе? Калі?" задалі адно цікавае пытаньне:

"У 1998 годзе апазыцыя правяла ў Менску спаборніцтвы на лепшага снайпэра. Чыё імя насілі гэтыя спаборніцтвы?"

Калі ласка, адказвайце. Камэнты скрыніць ня буду, а правільны адказ напішу праз пару дзён.

Шчасьця, каханьня, посьпехаў... і так далей па тэксьце!.. =))

Нядаўна жонка прапанавала наступную тэзу:
Калі эстрадны выканаўца сьпявае "пад фанэру", варта разглядаць гэта як недобраякасную прадукцыю і спаганяць з выканаўцы штраф на карысьць гледачоў.
А як яшчэ з гэтай трасцай змагацца?!?

Падкажыце, калі ласка, хто ведае: куды падзеліся шкляныя елачныя цацкі? =((

Хай PARKER адпачне, астыне NOTEBOOK,
Я PETERSON заб'ю, і JAZZ'a гук
На паўгадзіны мяне зробіць ENGLISH GENTLEMAN.

А я ў жніўні ажаніўся! =)

Тое, што маладзёны клічуць юнацкім максымалізмам, яны ж праз 30 гадоў назавуць старэчым маразмам.

15 траўня ў Гомлі выступае гурт "Крамбамбуля" з праграмай "Хвалі пазытыву".

Хто ідзе?

Пачалося...

Амаль што пад вокнамі інтэрнату ўсталявалі сьвяточную сцэну, зь якой цяпер раве нейкая бязглуздая цяжкаўжывальная лухта. Відаць, сцэна прастаіць да Дня Перамогі.

І ўвогуле, сьвяты прыйшлі. Вольніца для простых працоўных беларусаў, якія цяпер абап'юцца ўлюбёнай іх гарэлачкі, абжаруцца недасмажанымі шашлыкамі, засьмецяць кожны зялёны кавалачак свайго гораду (калі ён будзе вольны ад міліцыянтаў =) ), абгарланяцца да хрыпаты, высьвятляючы, хто каго больш паважае, паб'юць адзін аднаму пысы і, канешне, нікуды ня трапяць за хуліганства, бо сьвяты ў нашай Дзяржаве - для Народа.

P.S. А я апошнім часам чамусьці "падсеў" на jazz... =)

Ня трэба казаць сьвету Ы, каб сьвет палічыў цябе нефармалам. Лепш скажы сьвету Ў, каб сьвет палічыў цябе БЕЛАРУСАМ!